واژه موسیقی:

لفظ موسیقی از واژهای یونانی و گرفته شده از mousika و مشتق از کلمه Muse می باشد که نام رب النوع حافظ شعر و ادب موسیقی یونان باستان می باشد.موز به معنی رب النوع است و مانند پسوند "یک" در کلمات کلاسیک رومانتیک دراماتیک و غیره ... پسوند نسبت و منسئب است اما در لفظ فرانسوی به پیشوند تبدیل میشود مثل :موزیکو- موزیقو و موزیقان یا موزقان و همجنین شکل یافته آن در تلفظ فارسی به مزقان (مزغان) و مزغانجی به معنی موزیک و موزیک چی یا مطرب و نوازنده ساز می باشد.

به تعابیر دیگر لفظ موسیقی در اصل به قاف مفتوح و الف مقصوره است که آن را مخففی از موسیقار از واژه های عرب ترکیبی است از (موسی) به معنی نغمه و (قی) به معنی خوش و لذت انگیز ذکر شده.

کلمه موسیقی طبق گفته ها از قرن سوم هجری در ایران رایج شده و حکمای قدیمی معتقد بودند که معلول صداهای ناشی از تحرک و جنبش افلاک است. و موسیقی علم تالیف الحان و ادوار و نغمات می باشد.همچنین این واژه به آهنگی که گروهی از نغمات پی در پی و ترکیبی باشد اطلاق میشود.

به هر صورت موسیقی را هنر بیان عواطف و احساسات به وسیله اصوات گفته اند و مهمترین عامل آن را صدا و وزن ذکر نموده اند و همچنین صنعت ترکیب اصوات به لحنی خوش آیند که سبب لذت سامعه و انبساط و انقلاب روح گردد نامیده شده است .

ارسطو موسیقی را از شعب علم ریاضی می دانست و ابوعلی سینا نیز در بخش ریاضی کتاب شفا موسیقی را ذکر کرده نموده. به هر طریق موسیقی امروز علم و هنری

(یا صنعت) وسیع و جهان شمول است که دارای بخشهای بسیار متنوع و تخصصی مانند موسیقی ارکستریک - موسیقی جاز - موسیقی محلی - موسیقی آوازی - موسیقی سازی - موسیقی مذهبی - موسیقی عامیانه - موسیقی معماری - موسیقی الکترونیک و غیره ... میشود.

اجرای موسیقی :

اجرای موسیقی از جهت روش ارائه بر دو نوع کلی آواز و نوازندگی تقسیم میشود . که در اصطلاح موسیقی سازی و آواسازی گفته میشود. موسیقی آوازی را بر حسب چگونگی اشعاری که آهنگ روی آنها ساخته شده و از منظور اشعار معرفی شده تقسیم بندی می کنند مثل: غزل خوانی - نوحه خوانی - قصیده خوانی - قطعه خوانی و غیره ... . اما نوع دوم از اجرای موسیقی بر حسب نوع - نحوه و تعداد آلات موسیقی که نواخته می شوند صحبت می کنند .

موسیقی نظری (تئوریک) :

شامل مجموعه قواعد ئ علائمی است که به وسیله آنها ما قادر به ثبت و نوشتن اصوات خاهیم شد و از طریق این علائم و زبان خاص می توانیم اصوات را نظم داده و با یکدیگر ترکیب و تلفیق کنیم .

مهمترین فصول مورد بحث تئوری موسیقی شامل :

1-قواعد و علائم نت نویسی و نت خوانی

2-علم فیزیک صدا و صوت شناسی و آکوستیک

3-علم هماهنگی هارمونی و ترکیب اصوات مختلف استوار است که اصطلاح ایتالیایی آن accordu می باشد و بر پایه تلفیق و اجرای همزمان اصوات مختلف استوار است.

4-علم ساز شناسی که خود شامل دو بخش :الف:شناخت ساختمان - ساختار و چگونگی کارآیی ساز ب:نحوه بکارگیری و استفاده از هر ساز می باشد.

علوم متفرقه دیگری هستند که اهم آنها عبارتند از آهنگسازی - ارکستراسیون و رهبری ارکستر و همین طور تاریخ نگاری موسیقی - آواشناسی - شناخت مئسیقی محلی و فولکوریک و سایر علوم جدید مربئط مانند : پارتیسیون - کامپوزیشن - فلسفه و ادبیات موسیقایی .

آشنایی با علم نتیک موسیقی :

پایه و اساس موسیقی کلاسیک و متاخرتر موسیقی ایرانی را نتها و علائمی تشکیل میدهند که به منزله الفبای موسیقی هستند و با یاری این نتها که بر خطوط حامل (قالب در بر گیرنده نتها یا الفبای موسیقی ) تشکیل میشوند و با وسیله این ابزار نوازنده - خواننده و آهنگساز احساسات درونی خود را به وسیله اصوات بیان میکند.

و در میان نت سناسی در واقع رکن و اساس مهم یادگیری موسیقی می باشد و برای هر هنر جو به منزله اعداد ریاضی و الفبای فارسی است همانگونه که یک کودک به وسیله حروف و اعداد تحصیل می کن و می آموزد یک هنر جوی موسیقی نیز با نت میآموزد و فراگیری نتها و سایر علائم موسیقی هنر جو را یاری میکند تا پس از مدتی همچون یک محصل موسیقی را یاد بگیرد و همچون نوشتن و شعر گفتن به تصنیف و تنظیم موسیقی و آهنگ قادر شده و بدین وسیله اصوات را ثبت نماید.